Wakacje mają swoją własną dynamikę. Zwykle pozwalają trochę zwolnić, później wstawać, częściej być na zewnątrz i na kilka tygodni zmienić rytm, do którego jesteśmy przyzwyczajeni przez większą część roku. Dla wielu osób jest to również czas podróży, wyjazdów i praktyki w zupełnie innych warunkach niż te, które znamy z codziennych zajęć. Kiedy jednak lato powoli się kończy, wracamy do pracy, obowiązków i dobrze znanego planu dnia. I właśnie wtedy pojawia się ciekawe pytanie: co właściwie zabieramy ze sobą z tych kilku tygodni i czy to, czego doświadczyliśmy podczas wakacji, ma szansę zostać z nami na dłużej?
Wyjazd może zmienić więcej niż miejsce praktyki
Podczas wyjazdu łatwiej jest praktykować regularnie, ponieważ wiele rzeczy, które na co dzień zajmują naszą uwagę, po prostu na chwilę znika. Nie trzeba zastanawiać się, kiedy znaleźć czas na matę pomiędzy pracą, zakupami, obowiązkami domowymi i spotkaniami, ponieważ praktyka staje się częścią rytmu dnia.
Dotyczy to szczególnie wyjazdów jogowych, podczas których praktyka nie jest pojedynczym wydarzeniem wpisanym w kalendarz, ale jednym z elementów całego dnia. Poranna sesja, wspólny posiłek, spacer, odpoczynek, rozmowa i ponowny powrót do siebie tworzą zupełnie inne warunki do obserwowania własnego ciała i umysłu. W takich okolicznościach łatwiej również zauważyć rzeczy, na które w codziennym życiu nie zawsze mamy przestrzeń. Możemy zobaczyć, jak reagujemy, kiedy nie musimy się spieszyć, jak zmienia się nasza praktyka, kiedy nie próbujemy niczego osiągnąć i jak dużo uwagi poświęcamy rzeczom, które poza matą wydają się bardzo ważne.
Najtrudniejszy moment przychodzi po powrocie
Problem zaczyna się wtedy, kiedy wyjazd się kończy. Wracamy do domu, otwieramy komputer, nadrabiamy wiadomości, wracamy do pracy i bardzo szybko okazuje się, że rytm, który jeszcze kilka dni wcześniej wydawał się zupełnie naturalny, zaczyna być trudny do utrzymania. Poranna praktyka przesuwa się na później, później na kolejny dzień, a w końcu pojawia się myśl, że „od poniedziałku znowu zaczniemy”.
Nie ma w tym nic niezwykłego. Wyjazd nie powinien być ucieczką od rzeczywistości, po której próbujemy za wszelką cenę zatrzymać wakacyjny rytm. Jego wartość może polegać właśnie na tym, że pokazuje nam coś, co później możemy spróbować przenieść do własnego życia, ale w sposób, który jest rzeczywiście możliwy do utrzymania. Być może nie uda się praktykować tak długo jak podczas retreatu. Być może nie będziemy codziennie mieć czasu na spokojne śniadanie ani godzinny spacer. Możemy jednak zastanowić się, co z tego doświadczenia było dla nas naprawdę ważne i co jesteśmy w stanie zachować.
Nie wszystko trzeba zabierać ze sobą
Czasami po intensywnym wyjeździe próbujemy odtworzyć wszystkie elementy, które sprawiały, że czuliśmy się dobrze. Chcemy praktykować dokładnie o tej samej porze, znaleźć podobną ilość czasu na odpoczynek i utrzymać rytm, który był możliwy tylko dlatego, że przez kilka dni nie mieliśmy innych obowiązków.
Zamiast tego warto zadać sobie prostsze pytanie: co było dla mnie najważniejsze?
Dla jednej osoby będzie to regularność praktyki, dla innej wcześniejsze rozpoczynanie dnia, dla kogoś jeszcze możliwość spędzenia kilku minut bez telefonu. Czasami okazuje się, że najcenniejszą rzeczą, jaką przywozimy z wyjazdu, nie jest nowa wiedza ani konkretna umiejętność, ale świadomość, że potrzebujemy w swoim codziennym życiu trochę więcej przestrzeni. I właśnie ta obserwacja może stać się częścią dalszej praktyki.
Powrót na matę nie musi oznaczać powrotu do tego samego
Po wakacjach często myślimy o powrocie do regularności jak o powrocie do czegoś, co zostało przerwane. Tymczasem nawet krótka zmiana rytmu może sprawić, że wracamy na matę z nieco innym spojrzeniem. Może zauważymy, że nasze ciało potrzebuje czegoś innego niż kilka miesięcy temu. Może zmieni się sposób, w jaki podchodzimy do wysiłku, albo przestaniemy traktować praktykę jako zadanie do wykonania. Być może po prostu łatwiej będzie nam dostrzec, że regularność nie polega na perfekcyjnym realizowaniu planu, ale na wielokrotnym wracaniu do tego, co jest dla nas ważne.
W tym sensie wakacje nie muszą być przerwą od praktyki. Mogą być jej częścią, nawet jeśli przez pewien czas wygląda ona zupełnie inaczej. Bo ostatecznie nie chodzi o to, żeby zatrzymać wakacyjny rytm na cały rok. Chodzi raczej o to, żeby wracając do codzienności, nie zapomnieć o tym, czego nauczyliśmy się wtedy, gdy mieliśmy trochę więcej czasu i przestrzeni.
